| آخرین بروزرسانی: 1405/7/22 |
به گزارش روابط عمومی دانشگاه خوارزمی، دکتر بهادر باقری، عضو هیأت علمی گروه زبان و ادبیات فارسی و مدیر مرکز آزفا این دانشگاه، در مراسم نکوداشت استاد حسن انوری که روز دوشنبه ۲۰ مهر ۱۴۰۵ با حضور دانشجویان، علاقه‌مندان و اساتید در تالار غدیر برگزار شد، با بیانی ادبی و شاگردانه از استاد خود تجلیل کرد.
باقری با خوشامدگویی به استاد انوری در دانشگاه خوارزمی که به نام بلند او مفتخر است، خاطره حضور خود در کلاس درس دستور زبان فارسی در دوره کارشناسی ارشد سال ۱۳۷۰ را یادآور شد و گفت: «آن سال‌ها دانشگاه را تربیت معلم می‌خواندند. نخستین بار بود که از این درس لذت می‌بردم و برای شرکت در آن لحظه‌شماری می‌کردم، زیرا استادش حضرت دکتر انوری نیکو‌سرشت بود و ما دستورناشناسان را قدم به قدم با تمرین و تأمل و تکرار در شعر فریبای فارسی با دستور آشنا کرد و آشتی داد و اشتیاق آفرید.»
وی با اشاره به وجود استادانی چون دکتر محمود عابدی، زنده‌یاد دکتر عباس ماهیار و دکتر زریاب خویی در آن سال‌ها افزود: «وجود زیجود و محبوب‌القلوب شما و دیگر استادان گران‌ارج، مشعل ادب و حکمت‌اندوزی را در ذهن و ضمیر ما فروزان می‌داشت. تنها وقتی فرصت زرین حضور از کفمان رفت، دانستیم که چه شط شیرین پرشوکتی در لحظه‌لحظه زندگی ما جاری بود.»
باقری شخصیت استاد انوری را ترکیبی از علم و حلم توصیف کرد و گفت: «شما پرنسیپ استادی دارید. علم را با حلم به زیبایی درآمیخته بودید. رفتارتان، کلامتان، لبخندتان و حتی سکوتتان برایمان راهگشا و انسان‌ساز بود. هیچ‌گاه کسی را تحقیر نکردید و درباره کسی قضاوتی آزارنده نشنیدم. دانشی‌مردی بودید و هستید که قلم و قدم جز در راه روشن انسانیت برنداشته‌اید.»
او تأکید کرد که معلم ادبیات که عمری با عطار و مولانا و سعدی و حافظ دم‌خور بوده، باید نشانی از آن بزرگان در وجودش جلوه کند و افزود: «در وجود شما بازتاب نور و شور و شعور آن بزرگان را یافته‌ام. کسی که عمری حافظ خوانده، نمی‌تواند سالوس بورزد یا کوته‌نظر و متعصب باشد.»
باقری همچنین به آراستگی ظاهر استاد، سخن گفتن اندیشیده و ارج نهادن به وقت دانشجو اشاره کرد و برای او هزار سال جلالی بقای عمر آرزو نمود.
باقری با خوشامدگویی به استاد انوری در دانشگاه خوارزمی که به نام بلند او مفتخر است، خاطره حضور خود در کلاس درس دستور زبان فارسی در دوره کارشناسی ارشد سال ۱۳۷۰ را یادآور شد و گفت: «آن سال‌ها دانشگاه را تربیت معلم می‌خواندند. نخستین بار بود که از این درس لذت می‌بردم و برای شرکت در آن لحظه‌شماری می‌کردم، زیرا استادش حضرت دکتر انوری نیکو‌سرشت بود و ما دستورناشناسان را قدم به قدم با تمرین و تأمل و تکرار در شعر فریبای فارسی با دستور آشنا کرد و آشتی داد و اشتیاق آفرید.»
وی با اشاره به وجود استادانی چون دکتر محمود عابدی، زنده‌یاد دکتر عباس ماهیار و دکتر زریاب خویی در آن سال‌ها افزود: «وجود زیجود و محبوب‌القلوب شما و دیگر استادان گران‌ارج، مشعل ادب و حکمت‌اندوزی را در ذهن و ضمیر ما فروزان می‌داشت. تنها وقتی فرصت زرین حضور از کفمان رفت، دانستیم که چه شط شیرین پرشوکتی در لحظه‌لحظه زندگی ما جاری بود.»
باقری شخصیت استاد انوری را ترکیبی از علم و حلم توصیف کرد و گفت: «شما پرنسیپ استادی دارید. علم را با حلم به زیبایی درآمیخته بودید. رفتارتان، کلامتان، لبخندتان و حتی سکوتتان برایمان راهگشا و انسان‌ساز بود. هیچ‌گاه کسی را تحقیر نکردید و درباره کسی قضاوتی آزارنده نشنیدم. دانشی‌مردی بودید و هستید که قلم و قدم جز در راه روشن انسانیت برنداشته‌اید.»
او تأکید کرد که معلم ادبیات که عمری با عطار و مولانا و سعدی و حافظ دم‌خور بوده، باید نشانی از آن بزرگان در وجودش جلوه کند و افزود: «در وجود شما بازتاب نور و شور و شعور آن بزرگان را یافته‌ام. کسی که عمری حافظ خوانده، نمی‌تواند سالوس بورزد یا کوته‌نظر و متعصب باشد.»
باقری همچنین به آراستگی ظاهر استاد، سخن گفتن اندیشیده و ارج نهادن به وقت دانشجو اشاره کرد و برای او هزار سال جلالی بقای عمر آرزو نمود.
مطالب مشابه
دفعات مشاهده: 60 بار |
دفعات چاپ: 6 بار |
دفعات ارسال به دیگران: 0 بار |
0 نظر